Gazeteciliğe başladığımız yıllarda, yani 1977’de siyasi partiler hem milletvekili adaylarını, hem belediye başkanı adaylarını, hem belediye meclisi ve İl Genel Meclisi adaylarının önseçimle belirlerlerdi.
Üstelik…
Bu önseçimler yargı denetiminde yapılırdı ve resmi özellik taşırdı. 1977 yerel ve 1978 genel seçimlerini böyle bir atmosferde izledik.
Ardından…
1980 sonrası siyasette yeni dönem başlarken siyasi partiler de önseçimi gündemlerinden çıkardılar. Onun yerine merkez yoklaması adı verilen ve tek genel başkanın tek seçici olduğu bir sistem işlemeye başladı. İtiraz da çıkmayınca parti genel merkezleri bu yöntemi çok sevdi.
Çünkü…
İstediğini aday tayin etti ve listeleri Ankara’da oluşturdu, kontrol genel merkezin oldu.
Son dönemde…
Daha doğrusu, 2002’den bu yana AK Parti farklı bir sistemi uyguluyor. Adına önseçim denmese bile, teşkilat görüşünün öğrenilmesi amacıyla temayül yoklaması yapıyor. Sonuçları açıklanmasa bile taban eğilimi öğreniliyor.
Bu seçimde ise…
CHP resmi olmasa da eğilim yoklaması adıyla önseçim yapıyor.
Önce…
Osmangazi ve Mudanya’da belediye başkan adayları gayri resmi önseçim ile belirlendi. Şimdi de merkezdeki üç ilçe olan Osmangazi, Yıldırım ve Nilüfer’de belediye meclisi aday listeleri için önseçim yapıldı.
CHP’nin sisteminde fermuar adıyla bir seçilmiş ve bir kontenjan uygulamasına gidiliyor. Yani, meclis aday listesinin 1-3-5-7-9 gibi tekli sıraları CHP İl Başkanlığı tarafından belirlenecek. Parti örgütü de 2-4-6-8-10 gibi sıralar için tercih yapacak.
İşte o tercih cumartesi günü yapıldı.
Osmangazi’de 1800, Yıldırım’da 1300, Nilüfer’de 1580 partilinin sandık başına gidip belediye meclis üyesi adaylarını seçmek için oy kullanmaları hiç de küçümsenecek bir şey değil.
O nedenle…
Bir kez daha görüldü ki demokrasi çok güzel bir şey. Hele parti içi demokrasi baldan tatlı oluyor.
Nedeni ortada…
Seçilerek listede yer almaya hak kazananlar arkalarında toplum desteği buldukları için kendilerini daha güçlü ve özellikle de seçenlere karşı sorumlu hissediyorlar, böylece irade sahibi olabiliyorlar.
