Bir zamanlar… Çekirge’den başlayıp, Kestel’e kadar yamaçlarda en lezzetli kestaneler yetişirdi.
Çocukluk yıllarımızda…
Rahmetli dedemizin Değirmenlikızık Köyü üstündeki yamaçlarda kestaneliği vardı. Dedemiz aşılı kestaneye önem verirdi ve kafa büyüklüğünde kestane dikenli topları yetişirdi.
O yıllar…
Değirmenlik, kent merkezi dışında yemyeşil köydü. Dedemizin kestaneliğine ulaşmak için, Değirmenlikızık Köyü meydanında belediye otobüsünden iner, bahçeler arasından yamaca tırmanırdık.
En keyifli anlar da, köyün üstündeki değirmenin önünden geçerken yaşanırdı.
Her sonbahar…
Toplanan kestaneler, evimizin bulunduğu Ahmetpaşa’ya at arabasıyla taşınırdı. Teleferik tarafından giren at arabası, toprak yolda su arklarını aşıp kestaneliğe ulaşır, dallardan dokunan kestaneleri alıp, yine su arklarını aşarak, Kaplıkaya üzerinden Değirmenlikızık’a inerdi.
Önce…
İmar İskan Bakanlığı tarafından Değirmenlikızık’ın hemen yanında ucuz meskenler inşaatları başladı ve Ertuğrulgazi Mahallesi oluştu. İnşaatlar artınca, kestane ve ceviz bahçeleri doğal olarak azaldı.
Sonra…
1970’li yıllardan itibaren yamaçlarda yapılaşma arttı. Sanayinin istihdamını karşılamak üzere yaşanan göçler, mücavir alan dışındaki yamaçları yapılaştırdı.
Yamaçları saran evlerde yaşayanların da yakacak ihtiyaçlarını satın alarak karşılama alışkanlığı yoktu. Kestane ve ceviz ağaçları baltanın kurbanı oldu ve azaldı.
Kurtulanlar da…
1980’leri başında kestane ağaçlarında yaşanan salgın hastalığın kurbanı olunca yamaçlar bir anda bomboş kaldı. Bursa’ya da, sembolü kestane başka illerden getirilmeye başlandı.
İşte…
Büyükşehir Belediyesi’nin kestaneyi yeniden canlandırmak için başlattığı çalışma haberini okurken, yaşadıklarımız aklımıza geldi.
Gerçi…
Kestane yetiştirilecek boş yamaç kalmadı, ama Başkan Mustafa Bozbey’in niyetini önemsiyor ve destekliyoruz.
