Açıkça söylemek gerekirse… Seçim dönemleri en çok meydanlardan keyif alanlardanız. Çünkü meydan mitinglerini siyaset festivali olarak kabul ediyoruz.
Dahası…
Siyasetin coşkusunun meydan performansıyla ortaya çıktığını, partilerin kendi motivasyonları kadar seçmen tabanlarının seçime hazır olup olmadığının da meydan yansımaları sayesinde gözlenebildiğini düşünüyoruz.
O nedenle…
Elimizden geldiğince siyasi partilerin meydan mitinglerini izlemeye ve gözlem yapmaya çalışıyoruz.
Aynı durum…
Referandum kampanyalarına da meydan coşkusu olarak yansıyor.
Nitekim…
1987’deki siyasi yasakların kaldırılması referandumu bugüne kadar gördüğümüz en çekişmeli ve en renkli kampanyaydı.
Bir yanda…
Dönemin başbakanı ve güçlü siyasetçisi olarak rahmetli Turgut Özal vardı. Meydanlarda “hayır” için topluluklara seslenirken, çevresindeki bakanları da “No no” yazılı tişörtler giyiyordu.
Diğer yandaysa…
12 Eylül darbesiyle yasaklanan rahmetli Süleyman Demirel küllerinden doğan bir enerjiyle meydanlarda fırtınalar estiriyordu.
Hatta…
Demirel için mitolojide küllerinden doğan kuş olarak kabul edilen Anka benzetmesi yapılıyordu. Kazanan da, o referandumda “evet” oyu isteyen Demirel oldu.
Sonraki referandumlar 1987 referandumu kadar hareketli, gergin ve renkli geçmedi. Şimdi de önümüzde cumhurbaşkanlığı sistemi getiren anayasa değişikliği referandumu var.
Fakat…
Siyasi partilerin genel eğilimlerine baktığımızda, bu referandumda meydanların ikinci planda kaldığı izlenimi ediniyoruz.
Çünkü…
Gördüğümüz kadarıyla AK Parti ve Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan dışında yaygın anlamda referandum planlayan parti yok.
Onun yerine…
Bugüne kadar AK Parti’nin en büyük saha çalışması kozu olarak yansıyan kadınların ev ev ziyareti yöntemi bu referandum öncesinde tüm partilerin çalışma programında birinci madde olarak görülüyor.
Kısacası…
Meydanlarda alışık olduğumuz siyaset coşkusu, bu referandumda sokaklara yayılıyor ve bir anlamda ev ev siyaset alanı açılıyor.
Bu da siyasetin yeniliklerinden biri olsa gerek.
Copyrights © & Designed by SUCUDO | 2026